بازنشسته آموزش و پرورش در سال 86 هستم، خواستم به مسوولان وزارت آموزش و پرورش و دولتمردان بگويم، اگرچه تعداد ما فرهنگيان زياد است، اما زيادي نيستيم و با کمي توجه و مطالعه در گذشته مي توانند پي ببرند که سال هاي خدمت ما سال هاي جنگ و سال هاي پرفراز و نشيبي بوده است. در بدترين شرايط کاري و مالي ضمن کمک به دولت هرگز اعتراض نکرديم. خالصانه و صادقانه در راه ساختن ايران و پيشرفت علم و دانش قدم و قلم زديم. پيوسته حامي و پشتيبان جمهوري اسلامي بوديم اما شگفتا که بعضي از مسوولان اعتقاد دارند آموزش و پرورش کارگاه توليدي نبوده و براي دولت درآمدي نداشته است. آيا اين مردان جز در مدارس و دانشگاه ها به اين درجات رسيده اند؟ آيا اين همه تحصيلکرده و دکتر و مهندس، نويسنده، شاعر و هنرمند، مديران عالي رتبه و... کار فرهنگيان نبوده است؟ بگذريم، ناگفته ها بسيار است، الان که توان مان اندک و سال هاي خدمت مان به پايان رسيده است، زمان دادن پاداش و سنوات ما، دولت اظهار نداشتن بودجه مي کند. ما سهام دولتي را نيز که گاهي وعده آن را به ما مي دهند نمي خواهيم. ضمن اينکه سنوات ما نسبت به ادارات ديگر مبلغ کمتري است و با توجه به تورم از مهر 86 تاکنون به من پرداخت نشده است. البته در صورت عدم پرداخت هرچه بگذرد همان مبلغ اندک هم ارزش خود را از دست مي دهد و اين گفته پيامبر(ص) که مزد کارگر را پيش از آنکه عرقش خشک شود بپردازيد را هم بهتر است مسوولان در کتاب هاي فارسي ابتدايي مطالعه کنند. با آرزوي سربلندي ايران و ايراني و توفيق همه خدمتگزاران نظام مقدس جمهوري اسلامي.

سلامتي از مازندران